18 Eylül 2007

Benim Babaannem Melek

Hiçbirşeyi yoktu tontişimin, birdenbire hastalandı geçen ay... Hastanede geçirdiğimiz 16 gün ardından melek yüzlümüzü kaybettik.

Öyle şirin bir insandı ki şuanda bu yazıyı yazarken içim acıyor, boğazım düğümleniyor ama yüzümde hep bir tebessüm var. Çünkü O bize içimizde fırtınalar bile kopsa yüzümüzdeki ifadenin hep güller açmasını öğretmişti, kendiside hep öyleydi.

Son gün birşey daha öğretti gitmeden önce. İnsanın ölüme karşı çaresizliği...
Hiç düşünemedik böyle olacağını be babaanecik. Herşey için binlerce kez teşekkür ederim sana, mekanın cennet olsun, seni çok seviyorum tontişim...